Het beste zorgplan op de achterkant van een bierviltje.
OK, een bierviltje is wat aan de kleine kant maar de strekking is dat je voor een goed zorgplan/ondersteuningsplan niet veel middelen nodig hebt. Wat je wel nodig hebt is een visie en een methodiek die je volgt.
Verder is het noodzakelijk om een beeld te hebben wat de client vraagt en hoe kun je daar beter achter komen door het hem/haar gewoon te vragen. Desgewenst zet je daarbij het netwerk van de client ook voor in.
Minimale onderdelen van een zorgplan zijn het perspectief van de client (wat wil hij/zij bereiken), de (werk)doelen die gesteld worden op basis van het perspectief en de interventies die ingezet worden om de doelen te bereiken.
De instellingen die denken dat ze het goed voor elkaar hebben als ze een ECD hebben aangeschaft komen vaak van de koude kermis thuis. Na jaren van moeizame implementaties komt men tot de conclusies dat de kwaliteit van de zorgplannen nog steeds niet veel in kwaliteit zijn toegenomen. Naar mijn stellige overtuiging vooral als gevolg van geen of weinig methodische ondersteuning en vanwege het simpele feit dat het zorgplan voor 1 of 2 jaar in de kast gaat zodra het gereed is.
Huidige technologie kan er voor zorgen dat er juist op de onderdelen uit het zorgplan wordt gerapporteerd, de rode draad uit het plan krijg je op die manier telkens weer op een presenteerblaadje. Helaas zijn zorgplan en rapportage nog mondjesmaat aan elkaar gekoppeld. Onbegrijpelijk vanuit het principe van Plan-Do-Check-Act. De Verstandelijk Gehandicaptenzorg kan een flinke kwaliteitverbetering doormaken als men werkt vanuit een PDCA cyclus. Daar hoeft geen peperdure software voor aangeschaft te worden maar het vereist wel visie en een bierviltje.
Hallo Geert, herkenbaar verhaal.
Nu wordt technologie vooral gebruikt omdat het nu eenmaal moet om verantwoording af te leggen aan anderen (financiers, verzekeraars, zorginkopers) Dat is resultaat van feit dat PDCA in de hoofden van bestuurders en managers blijft hangen en niet in de handen aan het bed. Het primair proces echter heeft zijn eigen PDCA, namelijk; Per Direct Calamiteiten Aanpakken. Software hoeft niet peperduur te zijn maar wel net zo efficiënt en onderscheidend als plakband, paperclip, nietje en lijm. Bedacht om dingen aan elkaar te hechten. Die producten zijn zo simpel, makkelijk en doeltreffend dat je direct weet wat je nodig hebt en gebruik je ze ook echt. Nog ernstiger dan het onvoldoende benutten van de moderne technologie en elektronische dossiers, is het gebruik van rapportagesystemen om van je af te schrijven. Helaas wordt een ECD of willekeurig ander systeem misbruikt om over communicatie te communiceren, het hart te luchten of een dagboek over de cliënt bij te houden. Dat lijkt een ander probleem, maar blijkbaar weet men het systeem daar wel voor te benutten. Laten we voor die behoefte vooral bierviltjes gebruiken.
Groet, Paul Post
Dank voor je reactie, Geert; zoals je ziet regent het nu niet bepaald reacties hier.
Ik ben altijd bereid over het een en ander van gedachte te wisselen voor zover dat binnen mijn (begrips)vermogen valt. Maar laat ik voor alle helderheid mijn positie in deze even duidelijk maken. Ik bevind mij binnen de organisatie waar ik werkzaam ben onderaan in de hierarchie; mij wordt nooit iets gevraagd en ik heb al helemaal niets in de melk te brokkelen waar het de ondersteuningsplansystematiek en de automatisering ervan betreft. (onder ons gezegd en gezwegen, vanwege de mij onduidelijke hapsnapsystematiek ben ik ook eerder geneigd om van een steunzolenplan dan van een ondersteuningsplan te spreken)
Het systeem roept bij mij vooral vragen op van het soort zoals in het stukje op mijn blog verwoord en aanvankelijk verkeerde ik nog in de zalige naïeve veronderstelling dat daar wel zinnige en duidelijkheidscheppende antwoorden op zouden volgen. Maar al ruim drie jaar wordt er door niemand serieus inhoudelijk op mijn vragen en argumenten ingegaan. Er worden hooguit wat algemeenheden gedebiteerd en al dan niet zuchtend en steunend opgemerkt dat we nu eenmaal moeten. (zie de buzz)
Dat niemand mij de rationale van het systeem wil of kan uitleggen geeft wat mij betreft toch ernstig te denken en roept de vraag op of men zelf wel weet waar men mee bezig is?
Dat vind ik eens te meer ontstellend omdat ik denk dat die automatisering ook een kans biedt om het systeem of het proces inzichtelijker te maken en te optimaliseren en aldus de werkers op de vloer een professionelere kijk te verschaffen op het met en aan doelstellingen werken. En als wij kwaliteit in de zorg willen leveren moet die volgens mij vooral op de werkvloer gerealiseerd worden en heus niet in een kantoortje, in een administratie of in een computer, wat daar gebeurt moet het proces op de werkvloer ondersteunen en ten dienste zijn.
Bedankt ook voor de eerste twee woorden van je reactie: Helder verhaal! Je bent namelijk de eerst die dat zegt; de meeste mensen staan me wat wazig aan te kijken als ik het over deze zaken heb.
Ik heb even op de MeXtra-site en op je blog gekeken en vermoed dat we onze blik redelijk dezelfde kant op gericht hebben. Ik zie weer het langere termijnoverzicht en het contextuele van perspectief-hoofddoelen-werkdoelen er in terug dat ik bij de zg. vda’s toch volledig mis. Ik zie dat MeXtra web-based is evenals Parnas-sys en dat je op je Blog ook deelname van betrokkenen zelf van ouders propageert en onderdeel van het programma wilt maken. Lijkt mij een goede zaak om die richting uit te gaan die ik overigens 3 jaar geleden ook al in Parnas-sys een leerlingvolgsysteem zag. Welke programma’s zoals Plancare e.d. er nog meer zijn en wat de verschillen zijn weet ik niet; ik zie er zoals gezegd slechts één: Cura en die zie ik uitsluitend vanaf de werkvloer. Toen ik mijn vragen daarover begon te stellen dacht ik heel naïef dat verschillende instellingen wel samen met bv. een pedagogische faculteit iets zouden ontwikkelen maar zo bleek dat dus niet te werken.
Ik zal je mijn e-mail adres via de MeXtra-site doen toekomen.
Vriendelijke groet en ik hoor wel van je, Dick
P.S. Bij zie de buzz hoort deze link: http://dimasplace.wordpress.com/2010/10/19/buzz-buzz-buzz-en-rapporteren-maar/
groet, Dick