Berichten

Het beste zorgplan op de achterkant van een bierviltje.

OK, een bierviltje is wat aan de kleine kant maar de strekking is dat je voor een goed zorgplan/ondersteuningsplan niet veel middelen nodig hebt. Wat je wel nodig hebt is een visie en een methodiek die je volgt.
Verder is het noodzakelijk om een beeld te hebben wat de client vraagt en hoe kun je daar beter achter komen door het hem/haar gewoon te vragen. Desgewenst zet je daarbij het netwerk van de client ook voor in.

Minimale onderdelen van een zorgplan zijn het perspectief van de client (wat wil hij/zij bereiken), de (werk)doelen die gesteld worden op basis van het perspectief en de interventies die ingezet worden om de doelen te bereiken.

De instellingen die denken dat ze het goed voor elkaar hebben als ze een ECD hebben aangeschaft komen vaak van de koude kermis thuis. Na jaren van moeizame implementaties komt men tot de conclusies dat de kwaliteit van de zorgplannen nog steeds niet veel in kwaliteit zijn toegenomen. Naar mijn stellige overtuiging vooral als gevolg van geen of weinig methodische ondersteuning en vanwege het simpele feit dat het zorgplan voor 1 of 2 jaar in de kast gaat zodra het gereed is.

Huidige technologie kan er voor zorgen dat er juist op de onderdelen uit het zorgplan wordt gerapporteerd, de rode draad uit het plan krijg je op die manier telkens weer op een presenteerblaadje. Helaas zijn zorgplan en rapportage nog mondjesmaat aan elkaar gekoppeld. Onbegrijpelijk vanuit het principe van Plan-Do-Check-Act. De Verstandelijk Gehandicaptenzorg kan een flinke kwaliteitverbetering doormaken als men werkt vanuit een PDCA cyclus. Daar hoeft geen peperdure software voor aangeschaft te worden maar het vereist wel visie en een bierviltje.